Idę wąskim labiryntem. Wszędzie tylko śnieżne korytarze. Już nikt nie odśnieża całego podjazdu czy parkingu.
Łapię drobne płatki śniegu na policzki. Wszystko się skrzy w świetle latarni.
Otrzepuję swoje ukochane i niezastąpione buty emu ze śniegu. Co z tego, że niekobiece?
Zdejmuję grubą warstwę białego puchu z czapki. Nastawiam wodę w czajniku na herbatę. Koniecznie z sokiem malinowym.
Zmęczona, biorę kubek do ręki. W kalendarzu zapisuję nowe pomysły. Myśli, które szybko ulatują.
Myśli o Wielkanocy, maju, wakacjach.
Trzeba już wszystko zaplanować. Przygotować.
Włączam kuchnię tv, nastawiam piekarnik.
Rano zarobiłam na chleb.
